Tajemnice dobrego stylu

 
      Nie pokazuję Państwu tego skoku przypadkowo. Odległość świetna, styl jeszcze lepszy. Taki jest właśnie mistrz Stoch. O ile sama w sobie nota za styl nie jest może taka wyjątkowa, o tyle uzyskana na takim metrze budzi uznanie i nie odbierze tego uznania nawet odjęte 13 punktów za wiatr. Przypomnę, że ustał to telemarkiem! 134,5m i telemark! Rzadko kiedy ląduje się tym norweskim stylem w pobliżu rekordu skoczni, znajdującym się daleko po za punktem HS. Być może wielu z Państwa zastanawia się jak to jest, że jeden zawodnik ma notę o 1,5pkt większą od drugiego, mimo iż jak się wydaje ich skoki były tak samo piękne. Przedstawię wam tajemnice dobrego stylu. Jednak zanim to zrobię przypomnę jeszcze 2 największych stylistów jakich znam ja i cały świat skoków.

Funaki, Kazuyoshi - 132.5m - Nagano 1998

Wolfgang Loitzl Bischofshofen 2009 142.5m

Sędziowie oceniając skok muszą mieć na uwadze przede wszystkim bezpieczeństwo zawodników, stąd odjemują punkty za upadki, wszelkie zahwiania, czy miotanie w locie. Noty wyjściowe każdego zawodnika to 20, od których odejmuje się punkty za wszelki brak estetyki. Zasady skoku idealnego dotyczą 2 elementów:

1. Ułożenie ramion i nart w locie

    Lot zaczyna się wybiciem z progu i od tego momentu podlega systemowi oceniania. Skoczek powinien prawidłowo ułożyć się do lotu i stabilnie dociągnąć go do lądowania. 

    Patrząc od bocznej storny nogi powinny być wyprostowane, kąt między łydką a nartą musi być identyczny po obu bokach. Patrząc z góry lub z dołu trzeba dostrzec symetrię dwuboczną.

    Przejdę teraz do odejmowania punktów. Można je odebrać w tym punkcie maksymalnie 5. Najwięcej, po 1,5pkt, za przebieg lotu i prowadzenie nart - niestebilnosć pozycji, falowanie nartami, widziane z boku nożyce, błędy przy układaniu do lotu. Po jednym punkcie mogą zabrać sędziowie za ułożenie ramion i trzymanie nóg - wahania i niesymetryczne trzymanie rąk, niewyprostowanie nóg.

2. Lądowanie i zachowanie na wybiegu

     Lądowanie zaczyna się w monencie gdy zawodnik jest w wysokości która nie pozwoli mu na dalszy lot, a kończy wyprostowaniem sylwetki. Skoczek powienien przygotować się do lądowania przez przyjęcie pozycji wypadowej, na którą składa się odległość między stopami równa długości buta(patrząc z boku) przy ułożeniu równoległym i zwężonym odstępie między nartami - nie powinien przekraczać 2 szerokości narty oraz skłon ciała. Następnie człowiek powinien miękko wylądować.

     Po zamortyzowaniu siły działającej na zawodnika powinien on przejechać ok.15m pozycją wypadową, po czym powoli dążyć do wyprostowania. Następnie należy stabilnie dotrzeć do lini granicznej.
     Na tym etapie odjąć można punktów maksymalnie 4 lub 1,5 w zależności od tego, czy skoczek użył telemarku.
     /Z użyciem telemarka/ Za lądowanie 1 pkt - za sztywne(skłon tłowia zbyt płytki) lub zbyt szeroki odstęp między nartami. Pozostałe 0,5pkt sędzia może odjąć za niepewność.
    /Bez telemarka/ Przez brak pozycji wypadowej zabiera się 2 pkt. Dodatkowo jeżeli zetknięcie z ziemią będzie zbyt szerokie, albo skłon tłowia zostanie wykonany zbyt głęboko lub płytko można stracić po połowie punktu. Niepewność jest karana 1 pkt.

Upadki

     Skok uznaje się za ustany w momencie przekroczenia lini granicznej bez dotknięcia ziemi ciałem. Wyjątek stanowi sytuacja, w której powodem upadku może być czynnik niezależny od skoczka, np. coś leży na zeskoku.

     Lot jest nagrywany, więc jeżeli trudno jest orzec czy nastąpił kontakt ciała z ziemią przegląda się zapisy video.
     Istnieje możliwość powołania dodatkowych sędziów orzekających o nieustanym skoku w przypadku ograniczonej widoczności.
     Jeżeli upadek nastąpił na rozbiegu bez winy skoczka, skok należy powtórzyć. Jury po uzyskaniu opinii startera i kierownika zeskoku decyduje o powtórzeniu skoku. Upadek na rozbiegu spowodowany winą skoczka jest oceniany 0 pkt. za skok. 
     Ilość maksymalnie odejmowanych punktów w tej grupie - 10,0 pkt.  Zetknięcie tułowia z podłożem przed linią graniczną upadków - 10,0 pkt. - jako upadek określa się dotknięcie śniegu (maty) albo narty już jedną ręką oboma rękami albo siedzeniem (saneczkowanie), jeżeli skoczek w tej pozycji przejeżdża przejście z zeskoku na wybieg. Dotknięcie siedzeniem nart i ponowne wyprostowanie - 8,0 pkt. Dotknięcie śniegu (maty) oboma rękami i powtórne wyprostowanie - 6,0-8,0 pkt. Dotknięcie jak wyżej jedną ręką i ponowne wyprostowanie - 2,0-4,0 pkt. 

     Warto dodać też, że jeżeli zawodnik skoczy na odległość conajmniej 90% odległości najlepszego dostaje się do serii 2, mimo upadku.

Aby otrzymać "20" należy skoczyć tak, by nie odjęto punktów. Sędziów jest 5, by wykluczyć faworyzowanie zawodników ze swojego kraju.

Oto przykłady różnych upadków: